روش سی و هشتم: حفاظت از منابع طبیعیِ داروها که ممکن است یک روز زندگی شما را نجات دهند

  • ۳ سال پیش
  • ۵۰۹
  • 0

در قسمت‌های قبل اشاره کردیم که محیط زیست در حقوق بین‌الملل اهمیت فراوانی دارد. مسئله‌ی سلامت و بهداشت جهانی نیز از موارد مورد توجه حقوق بین‌الملل بوده است. در این میان معاهداتی وجود دارند که تلفیقی از این دو حوزه به شمار می‌روند. یعنی از یکسو در پی حفاظت از منابع طبیعی هستند و از سوی دیگر این منابع را برای حفظ سلامت و بهداشت عمومی لازم می‌دانند. از میان اینگونه معاهدات، دو مورد از بقیه مشهورتر بوده و عام الشمول به شمار می‌روند. اول کنوانسیون بین‌المللی در مورد گونه‌های گیاهی و جانوری در معرض خطر[۱] که در سال ۱۹۷۳ به تصویب رسید و دیگری کنوانسیون تنوع بیولوژیکی[۲] مورخ ۱۹۹۲٫ این معاهدات به دنبال حفاظت از گونه‌های گیاهی و جانوری در برابر خطر انقراض می‌باشند. اصل اساسی مدنظر این کنوانسیون‌ها و معاهدات مشابه این است که گونه‌های گیاهی و جانوری غیرقابل بازگشت یا جایگزینی هستند و در صورت انقراض دیگر نمی‌توان آسیب وارد شده را جبران نمود. مسئله‌ی سلامت جهانی و استفاده‌ی پزشکی از این گونه‌ها در این معاهدات مورد اشاره قرار گرفته است. نکته‌ی جالبی که در این اسناد وجود دارد به رسمیت شناختن این حقیقت است که گونه‌های جانوری و گیاهی ممکن است در آینده برای ساخت داروهایی که امراض انسان را درمان می‌کنند به کار بسته شوند. بنابراین اگر هنوز کابردهای دارویی یا سایر کاربردهای یک گونه‌ی گیاهی یا جانوری کشف نشده باشند، حقوق بین‌الملل هم‌چنان آن را در لیست حمایت خود نگه می‌دارد. ایران در سال ۱۹۷۶ به کنوانسیون اول پیوست و کنوانسیون تنوع بیولوژیکی را در سال ۱۹۹۲ تصویب نمود.

[۱] Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (۱۹۷۳)

[۲] Convention on Biological Diversity (۱۹۹۲)

امتیاز این مطلب
به این مطلب امتیاز دهید
[مجموع آرای ثبت شده: 0 میانگین امتیاز مطلب: 0]
  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.