نگاهی اجمالی به سازمان جهانی مالکیت فکری

  • ۲ سال پیش
  • ۱۱۸۶
  • 0

علی اکبر جناب زاده:

 

 

مقدمه

اموال و دارایی‌های فکری برای سال‌های متمادی به عنوان منبع درآمد تعداد بسیار زیادی از مردم جهان بوده‌اند. از نظر تاریخی شاید بتوان گفت از زمانی که انسان به ارزش آثار خلق شده توسط ذهن خویش پی برد، چالش‌های عمده‌ای در مقابل وی نقش بست. این چالش‌ها از نحوة ارزش‌گذاری روی آثار خلق شده تا نحوة محافظت از این آثار در مقابل اعمال متقلبانه در تفاوت بوده و هست. امروزه با پیشرفته‌تر شدن کلیة جنبه‌های زندگی بشری، چالش‌های مذکور به مراتب عمیق‌تر گردیده‌اند. پیشرفت تکنولوژی، گسترش خیره‌کنندة تجارت در سطح داخلی و بین‌المللی و متعاقباً پیدایش مفاهیم جدید مانند علائم تجاری و نام‌های تجاری و امثال آن‌ها، افزایش ظرفیت ذهنی انسان معاصر و سرعت گرفتن روند اختراعات و خلاقیت‌های فکری و ذهنی، همه و همه از عواملی هستند که بر دشواریِ حل معضلات موجود بر سر راه استفاده از اموال فکری می‌افزایند.

اما شاید بتوان گفت که مهم‌ترین مسئلة موجود برای تسهیل استفاده از اموال فکری، موضوع حفاظت از آن‌ها در مقابل اعمال متقلبانه و حمایت مادی و معنوی از پدیدآورندگان این آثار باشد. موضوعی که در طی قرون اخیر به چنان حدی از اهمیت رسیده‌ است که حوزه‌ای حقوقی با مبانی و منابع و فلسفة خاص را به خود اختصاص داده است؛ شاخه‌ای از حقوق که با عنوان حقوق مالکیت فکری شناخته می‌شود. این شاخه از ابتدای ایجاد به دنبال فراهم آوردن شرایط مناسبی برای انگیزش خلاقیت در میان جوامع و ارتقاء سطح زندگی ابناء بشر بوده است. کشورهای فعال در این حوزه از حقوق هم در سطح داخلی و هم در سطح بین‌المللی فعالیت‌های گسترده‌ای انجام داده‌اند. مهم‌ترین اثر این فعالیت‌ها در صحنة جهانی برای اولین بار در سال ۱۸۸۳ و پس از آن در ۱۸۸۶ جلوه‌گر شد. در این سال‌ها شهرهای پاریس و برن شاهد تولد اولین چارچوب‌های جهانی برای پرداختن به حقوق مالکیت فکری بودند. کنوانسیون‌های برن و پاریس که به اموال صنعتی و حقوق ادبی و هنری می‌پردازند، سردمدار تلاش جهانی در این حوزه به شمار می‌روند. اما اثرگذاری این کنوانسیون‌ها به سال‌های تدوین و تصویبشان خلاصه نمی‌شود. بلکه پس از گذشت حدود ۹۰ سال از تصویب این کنوانسیون‌ها، اصول و قواعد آن‌ها به عنوان مبنایی برای تأسیس تأثیرگذارترین سازمان بین‌المللی در حوزة حقوق مالکیت فکری انتخاب شدند. سازمان جهانی مالکیت فکری به عنوان نهادی بین‌الدولی، وظیفه‌ای خطیر در این شاخه از حقوق به عهده گرفته است. این مقاله در تلاش است به شکل توصیفی، این سازمان و کارکردهایش را مورد بررسی قرار دهد.

الف: مفهوم اموال فکری[۱]

اموال فکری در مفهوم کلی به معنای حقوق قانونی حاصله از فعالیت‌های فکری و ذهنی در عرصه‌های صنعتی، عملی، ادبی و هنری می‌باشد. کشورها به دو دلیل عمده قوانینی جهت حمایت از اموال فکری وضع می‌کنند: اول به منظور اعطای وجهة قانونی به حقوق اقتصادی و اخلاقی ایجاد کنندگان آثار و هم‌چنین به رسمیت شناختن حقوق عامة مردم در دسترسی به آثار خلق شده. دومین دلیل نیز تلاش برای ارتقای خلاقیت و انتشار و استفاده از نتایج اعمال خلاقانه در سطح جامعه و هم‌چنین تشویق تجارت عادلانه به عنوان زمینة توسعة اجتماعی و اقتصادی است.

به طور کلی می‌توان گفت که حقوق اموال فکری به دنبال ایجاد حاشیة امن برای خالقان آثار تحت حمایت و سایر تولیدکنندگان محصولات فکری می‌باشد و با تضمین دادن به این افراد از طریق ارائة قواعد مدت‌دار جهت بهره‌برداری از اثر خلق شده به ایفای نقش می‌پردازد. چنین حقوقی در مورد اشیاء فیزیکی که در تولید آن‌ها خلاقیت وجود دارد قابل اعمال نیست بلکه تنها آثار فکری در حوزة حمایتی این قوانین قرار می‌گیرند. به طور سنتی، اموال فکری به دو بخش تقسیم می‌شوند: اموال صنعتی[۲] و حقوق ادبی هنری (کپی‌رایت)[۳].

کنواسیونی که سازمان جهان مالکیت فکری را بنا نهاد در چهاردهم جولای ۱۹۶۷ به تصویب رسید. در مادة دوم این کنوانسیون اموال فکری شامل این موارد شده‌اند:

  • آثار ادبی، هنری و علمی
  • اجراهای هنرمندان، صداهای ضبط شده و آثار پخش شده
  • اختراعات صورت گرفته در تمام عرصه‌هایی که انسان می‌تواند در آن ورود داشته باشد
  • اکتشافات علمی
  • طراحی‌های صنعتی
  • علائم تجاری، علائم خدماتی و اسامی و طرح‌های تجاری
  • حمایت علیه رقابت ناعادلانه
  • و تمامی حقوقی که در عرصه‌های صنعتی، عملی، ادبی و هنری و در نتیجة فعالیت‌های فکری و ذهنی ایجای می‌شوند.

بخش‌هایی که با عنوان ادبی، هنری و عملی نام برده شده‌اند در حوزة حقوق ادبی هنری حقوق مالکیت فکری قرار می‌گیرند. آنچه با عنوان اختراعات، طراحی‌های صنعتی، علائم تجاری، علائم خدماتی و نام‌ها و طرح‌های تجاری خوانده شد نیز در شاخة اموال صنعتی حقوق مالکیت فکری جای دارند. حمایت در برابر تجارت ناعادلانه نیز در همین حوزه قرار دارد.

ب: تاریخچة سازمان جهانی مالکیت فکری

سازمان جهانی مالکیت فکری[۴] یکی از ارکان تخصصی سازمان ملل به شمار می‌رود. کنوانسیونی که منتهی به تأسیس این سازمان شد در استکهلم و در سال ۱۹۶۷ به امضا رسید و در سال ۱۹۷۰ لازم الاجرا گردید. در واژه‌شناسی فارسی نام این سازمان مباحثی در مورد کلمة «فکری» وجود دارد. کلمة فکری در نام این سازمان برگردان فارسی لغت انگلیسی (Intellectual) می‌باشد. در برخی از آثار به جای کلمة فکری از کلمة «معنوی» استفاده شده است. گاهی نیز این دو کلمه به صورت موازی و در یک معنی به کار می‌روند. اما حقیقت این است که از نظر واژه شناسی این دو کلمه با هم تفاوت دارند. به طوریکه در آثار دانشمندانی مانند دکتر صفائی اصرار بر استفاده از کلمة «فکری» بیشتر است. دلیل این مطلب نیز گسترة وسیع مصادیق تحت شمول معنای کلمة (معنوی) می‌باشد. کلمة معنوی که در مقابل لغت «مادی» قرار می‌گیرد شامل گسترة بسیار وسیعی از مصادیق است که بخش بسیار زیادی از آن‌ها در حوزة تحت حمایت حقوق مالکیت فکری قرار نمی‌گیرند. به همین دلیل بهتر است که به جای واژة معنوی از کلمة فکری استفاده شود.

از نظر تاریخی، ریشه‌های سازمان جهانی مالکیت فکری (که زین پس در این متن با عنوان سازمان خوانده خواهد شد) به سال‌های ۱۸۸۳ و ۱۸۸۶ یعنی به زمان تدوین کنوانسیون‌ پاریس و کنوانسیون برن باز می‌گردد. هر دو کوانسیون مذکور به دنبال تأسیس دبیرخانه‌هایی بین‌المللی بودند و هر دو تحت نظارت دولت فدرال سوئیس قرار داشتند. کارمندان اندکی که برای امور اجرایی دو کنوانسیون مورد نیاز بودند نیز در شهر برن واقع در سوئیس قرار گرفته بودند.

در ابتدا برای انجام امور اجرایی دو کنوانسیون، دو دبیرخانه (یکی برای اموال صنعتی و یکی برای حقوق ادبی و هنری) در نظر گرفته شده بود اما در سال ۱۸۹۳ این دو دبیرخانه با هم ادغام شدند. پیش از اینکه سازمان با عنوان سازمان جهانی مالکیت معنوی شناخته شود با نام دفتر متحد بین‌المللی حمایت از اموال فکری[۵] خوانده می‌شد. در سال ۱۹۶۰ این نام به نام فعلی سازمان تغییر کرد.

در اجلاس دیپلماتیک سال ۱۹۶۷ که در استکهلم برگزار گردید و موجب ایجاد سازمان گردید، تمام بندهای نهایی و اصول اجرایی معاهدات چندجانبه‌ای که توسط BIRPI اجرا می‌شدند مورد بازنگری قرار گرفت. دلیل این بازنگری نیز علاقة اعضای سازمان به تشکیل یک بدنة حاکم برای آن و از بین بردن قدرت نظارتی حکومت سوئیس بود تا برای سازمان شرایطی مشابه با سایر سازمان‌های بین‌الدولی فراهم شود و راه آن برای تبدیل شدن به یک آژانس مخصوص متعلق به سیستم سازمان ملل متحد هموار گردد. بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی که امروزه به عنوان آژانس‌های مخصوص شناخته می‌شوند تا قبل از جنگ دوم جهانی وجود نداشتند. آن‌ها تأسیس شدند تا به هدفی خاص برسند و به موضوعی خاص در سطح بین‌المللی بپردازند. البته لازم به ذکر است که برخی از سازمان‌های بین‌الدولی مانند دفتر بین‌المللی کار[۶]، اتحادیة جهانی پست[۷] و اتحادیة بین‌المللی ارتباطات از راه دور[۸] پیش از این نیز وجود داشتند و در حوزة فعالیتی خود سازمان بین‌المللیِ مسئول انجام امور آن حوزه بودند، قبل از اینکه سازمان ملل تأسیس شود. پس از تأسیس سازمان ملل، نهادهای مورد اشاره به عنوان آژانس‌های مخصوص سازمان ملل شناخته شدند.

BIRPI نیز مانند سازمان‌هایی که در بالا ذکر شد، پیش از تأسیس سازمان ملل وجود داشت و تنها سازمان بین‌الدولی مسئول در حوزة امول فکری بود. WIPO که جانشین BIRPI بود، پس از تأسیس سازمان و در نتیجة مذاکراتی که بین سازمان ملل متحد و سازمان جهانی مالکیت معنوی انجام شد طی موافقتنامه‌ای تبدیل به آژانس مخصوص سازمان ملل متحد گردید. این موافقتنامه در ۱۷ دسامبر سال ۱۹۷۴ الزام‌آور شد. البته اگرچه سازمان به عنوان آژانس مخصوص سازمان ملل متحد شناخته می‌شود ولی استقلال خود را حفظ نموده است. بدین معنی سازمان دارای عضویت مخصوص به خود است. اصل بر این است که تمام اعضای سازمان ملل متحد عضو سازمان‌های تخصصی وابسته نیز باشند اما در عمل چنین اتفاقی نمی‌افتد. هر کدام از سازمان‌های تخصصی وابسته به سازمان ملل متحد ساختار و سند تأسیس مخصوص به خود، بدنة اجرایی مخصوص به خود، مدیریت عامل مخصوص به خود که توسط خود اعضا انتخاب می‌شود، درآمد خاص خود، بودجة اختصاصی، کارمندان مخصوص به خود و هم‌چنین برنامه‌ها و فعالیت‌های مخصوص به خود را دارد. البته در تمام سازمان‌های تخصصی ساز کاری برای برقراری ارتباط مؤثر با سازمان ملل متحد نیز وجود دارد.

در موافقتنامه‌ای که میان سازمان و سازمان ملل متحد منعقد شد مقرر گردیده است که WIPO تحت صلاحیت سازمان ملل و ارکان آن قرار دارد و هم‌چنین مسئول است که در مواقع لازم اقدامات مقتضی را انجام داده و فعالیت‌های فکری خلاقانه را ارتقاء دهد تا راه برای انتقال تکنولوژی به کشورهای در حال توسعه در حوزة اموال صنعتی هموار گردد و موجبات توسعة اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی فراهم گردد.

ج: مأموریت و فعالیت‌های سازمان

مأموریت سازمان در گام اول ارتقاء خلق، انتشار، استفاده و حمایت از آثار ایجاد شده توسط فکر انسانی از طریق همکاری بین‌المللی است تا در نهایت به توسعة اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی زندگی تمام ابنای بشر منجر شود. تأثیر اصلی سازمان در این راستا ایجاد یک تعادل و توازن میان انگیزش خلاقیت در سطح جهانی است که این مهم از یک سو با حمایت از منافع اخلاقی و مادی آثار خلاقانة تولید شده و از سوی دیگر با ایجاد دسترسی به منافع این آثار برای عموم مردم در سرتاسر جهان به دست می‌آید.

 جایگاه فعلی سازمان نسبت به زمانی که تنها یک دبیرخانه برای معاهدات منعقد شده میان کشورها در حوزة اموال فکری بود، تغییر بسیاری به خود می‌بیند. اگرچه در دوران کنونی نیز سازمان این کارکرد را ایفا می‌کند[۹] اما در کنار وظیفة ارتقای سطح همکاری‌های بین‌المللی در حوزة مالکیت فکری، فعالیت‌های آن بسیار وسیع‌تر و متنوع‌تر گردیده است.

یک مثال بارز در مورد توسعة سطح اختیارات و فعالیت‌های سازمان، رشد فعالیت‌های ثبتی آن‌ است. این مسئله به معنی افزایش میزان استفاده از معاهدات مربوط به حقوق مالکیت فکری است. معاهداتی مانند پیمان مشارکت در ثبت اختراع[۱۰]، موافقتنامة مادرید و پروتکل مربوط به ثبت بین‌المللی علائم[۱۱] و موافقتنامة لاهه در مورد حفظ بین‌المللی طراحی‌های صنعتی[۱۲]، همه و همه منجر به رشد میزان ثبت فعالیت‌ها شده‌اند. به منظور افزایش توان عملی سازمان در این حوزه یک معاهدة بین‌المللی جدید با عنوان معاهدة قانون ثبت اختراع[۱۳] در سال ۲۰۰۰ میلادی وارد عمل و الزام‌آور شد که اهدافی مانند کاهش موانع حمایت از حق ثبت اختراع را دنبال می‌کند.

سازمان در سال‌های اخیر با حدیت به دنبال ارتقاء تمام انواع اموال فکری بوده است تا بتواند به هدف نهایی حقوق مالکیت فکری که همان دستیابی به رشد و توسعة همه جانبه در زندگی تمام ابناء بشر و جامعة انسانی در نگاه کلی می‌باشد دسترسی پیدا کند. به همین دلیل است که سازمان به طور فزاینده‌ای وارد عرصة کمک به کشورهای در حال توسعه شده است. کشورهایی که هنوز به آن سطح از خلاقیت که مطلوب باشد نرسیده‌اند. در این راه سازمان به برقراری ارتباط با سایر سازمان‌های بین‌المللی و تأثرگذار نیز توجه داشته است. به عنوان مثال می‌توان از توافقنامة سازمان جهانی مالکیت فکری با سازمان تجارت جهانی نام برد. بر اساس این پیمان، سازمان به کشورهای در حال توسعه کمک خواهد کرد که بخش مربوط به مالکیت فکری سازمان تجارت جهانی یعنی همان موافقتنامة جنبه‌های تجاری حقوق مالکیت فکری[۱۴]  (TRIPS) را در کشور خود اجرا کنند.

معضلات موجود بر سر راه توسعه به میزان زیادی با رشد سریع و چشمگیر فناوری در جهان معاصر گره خورده است. سازمان برای کمک به کشورها در مواجهه با این مشکل نیز برنامه‌هایی طراحی کرده است. فعالیت اصلی سازمان در این حوزه بیشتر مربوط به شناسایی و ارتقاء راه‌حل‌های بین‌المللی برای مشکلات اجراییِ تحمیل شده توسط فناوری دیجیتال (به خصوص اینترنت) است. مشکلاتی که رفتارهای سنتی و وضعیت سابق اموال فکری را هدف قرار داده‌اند. به عنوان مثال سازمان در حوزة حل و فصل مسالمت‌آمیز اختلافات، گسترة کاری و حوزة صلاحیت مرکز داوری و میانجی‌گریِ وایپو را به حدی افزایش داده است که مشکلات و اختلافات ناشی از سوء استفاده از نام دامنه‌های اینترنتی را نیز شامل گردد. این اختلافات به صورت آنلاین حل و فصل می‌شوند که از لحاظ زمان و هزینه بسیار به صرفه است. سازمان برای پرداختن به این مناقشات از شرکت اینترنتی نام‌ها و ارقام واگذار شده[۱۵] مجوز دارد.

یک پروژه که توسط وایپو در حال اجراست و منجر به پیشرفت انتشار و استفادة عمومی از اطلاعات اموال با ارزش فکری دارد، طرح شبکة جهانی اطلاعات اموال فکری[۱۶] است. این پروژه در سال ۱۹۹۹ توسط سازمان اجرایی شد. هدف تأسیس این شبکه ایجاد ارتباط میان تمامی دفاتر اموال فکری موجود در کشورهای عضو سازمان است که انتقال اطلاعات و تبادل نظرات به صورت جهانی را میسر می‌سازد.

د: ساختار سازمان

شاکلة اصلی سازمان یا همان سند تأسیس آن کنوانسیونی است که در سال ۱۹۶۷ در استکهلم به امضا رسید. مجمع عمومی سازمان از اعضای آن تشکیل یافته است البته اعضایی که در اتحادیه‌های سازمان نیز عضو هستند. به جز مجمع عمومی، یک کنفرانس نیز در ساختار سازمان تعبیه شده است. اما بر خلاف مجمع عمومی، کنفرانس مشتمل است بر تمامی کشورهای عضو حتی آن‌هایی که عضو هیج یک از اتحادیه‌های سازمان نیستند. کارکردهای اصلی کنفرانس در اصل در ۵ گروه تقسیم‌بندی شده بود:

  • فراهم آوردن مکان و محیطی برای تبادل نظر میان اعضای سازمان در مورد مسائل مربوط به اموال فکری. البته در این حوزه امکان ارائة پیشنهادهای کاربردی نیز برای این کنفرانس در نظر گرفته شده است.
  • تدوین برنامه‌های دوسالانه برای همکاری میان کشورهای در حال توسعه
  • تعیین بودجه برای اجرای برنامة مذکور
  • تدوین اصلاحیات مورد نیاز برای ضمیمه شدن به سند تأسیس سازمان
  • تعیین اینکه کدام کشورها و سازمان‌ها می‌توانند به عنوان ناظر در جلسات سازمان حضور داشته باشند.

اتحادیه‌هایی که توسط وایپو اداره می‌شوند از طریق معاهدات تأسیس می‌گردند. یک اتحادیه از تمامی کشورهای عضو سازمان که به عضویت معاهدة ایجاد کنندة اتحادیه نیز درآمده‌اند تشکیل می‌گردد. یعنی کشور عضو می‌بایست هم عضو وایپو باشد و هم در معاهده‌ای که اتحادیه را ایجاد کرده عضویت داشته باشد. نام اتحادیه معمولاً از نام مکانی گرفته می‌شود که متن معاهدة ایجادکنندة اتحادیه در آن نوشته شده است. (به عنوان مثال اتحادیة پاریس، اتحادیة برن و…) معاهدات ایجاد کنندة اتحادیه‌ها در سه گروه تقسیم‌بندی می‌شوند:

۱-    معاهداتی که ایجادکنندة حمایت‌های بین‌المللی هستند. این معاهدات منابع حمایت قانونی از اموال فکری به شمار می‌روند که کشورها در سطح بین‌المللی در مورد آن‌ها به توافق رسیده‌اند. به عنوان مثال ۳ معاهده در مورد اموال صنعتی در این گروه جای می‌گیرند: معاهدة پاریس، موافقتنامة مادرید در مورد ممنوعیت اشارات اشتباه یا گمراه‌کننده در مورد منابع کالاها[۱۷] و در نهایت موافقتنامة لیسبون در مورد حمایت از اظهارنامه‌های اصیل و ثبت بین‌المللی آن‌ها[۱۸].

۲-    معاهداتی که حمایت بین‌المللی را تسهیل می‌کنند. به عنوان مثال ۶ پیمان در این گروه جای می‌گیرند: معاهدة همکاری در ثبت اختراع که امکان ثبت اختراع به صورت بین‌المللی را فراهم می‌آورد، پبمان مادرید در مورد ثبت بین‌المللی علائم، موافقتنامة لیسبون که هم در گروه اول جای می‌گیرد و هم در این گروه، معاهدة بوداپست در مورد شناسایی بین‌المللی ثبت میکروارگانیسم‌ها و موافقتنامة لاهه.

۳-    معاهداتی که به طبقه‌بندی سیستم‌ها می‌پردازند تا ضمن بهبود دائمی روش‌ها و سیستم‌های جاری در سازمان، به روزرسانی‌ آن‌ها را نیز میسر سازد. چهار معاهده که با اموال صنعتی سر و کار دارند در این گروه جای می‌گیرند: موافقتنامة بین‌المللی طبقه‌بندی حق ثبت اختراع[۱۹]، موافقتنامة نیس در مورد طبقه‌بندی بین‌المللی کالاها و خدمات به منظور ثبت علائم[۲۰]، موافقتنامة وین برای تأسیس یک طبقة بین‌المللی از المان‌های مجازی علائم تجاری[۲۱] و نهایتاً موافقتنامة لوکارنو برای تأسیس یک طبقة بین‌المللی برای طراحی‌های صنعتی.[۲۲]

تغییر در این معاهدات و تدوین پیمان‌های جدید نیاز به تلاش عمومی کشورهای عضو دارد که سازمان به عنوان دبیر کل و سیستم اجرایی معاهدات مورد نظر وظیفة تعیین چارچوب و تسهیل فرایندهای منتهی به اصلاح و تدوین را بر عهده دارد.

و : نحوة ادارة سازمان

کنوانسیون تأسیس کنندة وایپو چهار نهاد مجزا را پایه‌گذاری کرده است:

  • مجمع عمومی
  • کنفرانس
  • کمیتة هماهنگی
  • دفتر بین‌المللی وایپو یا دبیرخانه

مجمع عمومی رکن اصلی سازمان است. مجمع عمومی بر اساس پیشنهاد کمیتة هماهنگی دبیرکل سازمان را انتخاب می‌کند. مجمع هم‌چنین گزارش‌های دبیرکل و گزارش‌ها و فعالیت‌های کمیتة هماهنگی را تحت نظر دارد. یکی دیگر از وظایف آن تنظیم قواعد مالی و بودجه‌ای سازمان است که در میان این قواعد، بودجة دوسالانة مشترک میان اتحادیه‌ها نیز تعیین می‌گردد. مجمع عمومی اقدامات اتخاذ شده توسط دبیرکل سازمان به منظور اجرای هرچه بهتر معاهدات تحت نظارت سازمان را تنظیم و تائید می‌کند. این رکن هم‌چنین زبان مورد استفاده در دبیرخانة سازمان را نیز مشخص می‌کند. دفتر بین‌المللی سازمان توسط دبیرکل اداره می‌گردد. کارمندان عادی دبیرخانه توسط دبیرکل انتخاب می‌شوند. البته مناصب بالای اداری همانند سازمان ملل بر اساس تقسیم جغرافیایی خاص انتخاب می‌گردند.

هـ : عضویت در سازمان

سازمان جهانی مالکیت معنوی یک سازمان باز است و تمامی کشورهای جهان ـ چه آن‌ها که عضو اتحادیه‌ها هستند چه آن‌ها که نیستند ـ می‌توانند به عضویت سازمان درآیند. پیش شرط اولیة عضویت در سازمان، عضو بودن در منشور سازمان ملل متحد یا اساسنامة دیوان بین‌المللی دادگستری است. البته فقط کشورها می‌توانند عضو سازمان باشند. برای عضو شدن، کشورها باید سند تصویب اساسنامة سازمان را به دبیرکل تسلیم کنند. در حال حاضر ۱۸۶ کشور عضو این سازمان می‌باشند. ایران در سال ۲۰۰۲ به عضویت سازمان درآمد.

[۱] Intellectual Property.

[۲] Industrial Property.

[۳] Copyright.

[۴] World Intellectual Property Organization (WIPO)

[۵] United International Bureaux for the protection of Intellectual Property

این نام به طور اختصاری (BIRPI) نوشته می‌شود که مخفف نام سازمان در زبان فرانسوی است.

[۶] International Labor Office (ILO)

[۷] Universal Postal Union (UPU)

[۸] International Telecommunication Union (ITU)

[۹]  در حال حاضر سازمان جهانی مالکیت فکری دبیرخانه و مسئول اجرایی ۲۶ معاهده در این حوزه است.

[۱۰] Patent Cooperation Treaty (PCT)

[۱۱] Madrid Agreement and Protocol Concerning the International Registration of Marks

[۱۲] Hague Agreement Concerning the International Deposit of Industrial Designs

[۱۳] Patent Law Treaty

[۱۴] Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPS)

[۱۵]Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN)

[۱۶] Worldwide Global Intellectual Property Information Network (WIPOnet)

[۱۷] Madrid Agreement for the Repression of False and Deceptive Indications of Source on Goods

[۱۸] Lisbon Agreement for the Protection of Appellations of Origin and their International Registration

[۱۹] International Patent Classification Agreement (IPC)

[۲۰] Nice Agreement Concerning the International Classification of Goods and Services for the Purposes of the Registration of Marks

[۲۱] Vienna Agreement Establishing an International Classification of the Figurative Elements of Marks

[۲۲] Locarno Agreement Establishing an International Classification for Industrial Designs

امتیاز این مطلب
به این مطلب امتیاز دهید
[مجموع آرای ثبت شده: 3 میانگین امتیاز مطلب: 3.3]
  • facebook
  • googleplus
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.